Wat is een mantelzorger?

Één op de drie Nederlanders geeft een vorm van zorg aan een ander. Soms noodgedwongen, soms vanzelfsprekend, maar altijd belangeloos en met liefde voor elkaar. Mantelzorg is onbetaalde hulp en wordt nooit als een verplichting worden opgelegd. Bijna iedereen krijgt vroeg of laat te maken met mantelzorg. Je bent een mantelzorger als je zorgt voor een naaste.

Als je mantelzorg geeft, sta je daar misschien niet altijd bij stil. Je geeft de zorg vanuit je persoonlijke betrokkenheid. Het is meestal niet je beroep. Je zorgt voor een kind met een beperking, een dementerende buurman of een partner met een chronische ziekte. Het kan iedereen overkomen en mantelzorg kan fysiek en mentaal zwaar zijn. Als mantelzorger neem je een deel van de kostbare zorg over. Mantelzorgers doen belangrijk en goed werk. En dat verdient waardering!

Wie zijn de Manteldragers van Zundert?

Mantelzorgers leveren een belangrijke bijdrage aan de gezondheidszorg in Nederland. Als Gemeente Zundert en Stichting Welzijn Zundert brengen we via de campagne ‘Manteldragers van Zundert’ de mantelzorgers uit de gemeente Zundert in beeld. We plaatsen hen op een figuurlijke troon en geven hen de waardering die ze verdienen.

Dat doen we door alle Zundertenaren op te roepen. We vragen hen om zichzelf, of een ander, aan te melden als Manteldrager van Zundert. We komen graag in contact met onze mantelzorgers om ze met elkaar te verbinden, te ondersteunen en te waarderen. Deze waardering willen we graag ook via fysieke ontmoetingen uitspreken. Fysieke ontmoetingen zijn lastig te organiseren vanwege corona, maar in de toekomst gaan we dit weer vaker doen.

Ben of ken jij ook een mantelzorger die een mantel verdient?
Schrijf je in en word “Manteldrager”.

Ben of ken jij ook een mantelzorger die een mantel verdient?
Schrijf je in en word “Manteldrager”.

INSCHRIJVEN

Waarom is deze campagne zo belangrijk?

Het is van groot belang dat dit onderwerp zichtbaar wordt onder de inwoners van de gemeente Zundert. Zo steunen we als Zundertenaren onze mantelzorgers.

Ook biedt Stichting Welzijn Zundert ondersteuning in de taken van mantelzorgers. Juist omdat mantelzorg vaak als vanzelfsprekend wordt gezien, zijn mantelzorgers zich niet altijd bewust van de mogelijkheden die er zijn om ondersteuning te krijgen. Kijk voor meer informatie voor ondersteuning op de website van Stichting Welzijn Zundert.

In beeld brengen

Mantelzorgers mogen gezien worden. Dat verdienen ze. We benoemen de mantelzorgers in Zundert tot Manteldragers en brengen ze in beeld. Dat doen we onder andere op deze website. Mantelzorgers die zich hebben aangemeld geven we op deze website een figuurlijke mantel. Voor wie daar open voor staat, maken we een krachtige portretfoto en delen we zijn of haar verhaal.

De verhalen en portretfoto’s plaatsen we op deze website en een verzameling van deze portretfoto’s is van 18 december t/m 4 januari te zien op het plein voor het raadhuis van Zundert. Zo kijken we samen naar onze mantelzorgers en zetten we hen op de troon die ze verdienen.

Geert-Jan Oostvogels, 50 jaar heeft een kapsalon én woont in Zundert.

“Mijn schoonvader heeft een jaar geleden een aneurysma in zijn hoofd gehad. Dan word je als gezin automatisch mantelzorger”.

“Momenteel zorg en doe ik veel voor hem. Bijvoorbeeld het regelen van een nieuwe woonruimte én de huidige woning verkopen. We hopen dat hij goed herstelt met alle hulp van ons.

Op dit moment is hij in een revalidatiecentrum en hopelijk komt hij in december thuis. Zijn lichaam heeft een flinke klap gekregen. Hij heeft ruim 144 dagen op de IC in Tilburg gelegen. Inmiddels is hij redelijk wat krachten verloren. Vorig jaar december gebeurde het, net op het moment dat het corona virus in de wereld kwam. Corona maakte alles nog zwaarder. Je namelijk nog meer opletten.

Buiten onze werkzaamheden, draait het hele gezinsleven op dit moment om de zorg voor mijn schoonvader. Dan moet er weer iemand bezoek en vervolgens moet er weer van alles geregeld worden omtrent het huis. Kortom het neemt allemaal tijd in beslag.

Zodra hij weer zelfstandig komt te wonen, komt hij bij ons in de buurt wonen. Hij is pas 70 jaar. Categorie niet oud en niet jong, maar hij gaat de goede kant op! We hopen dat het steeds beter gaat. Veel intensiever qua mantelzorg dan op dit moment kan het niet. We hopen dat hij een beetje doorzet en weer veel zelf kan doen”.

Jacqueline Melisse, 65 jaar en woont in Klein-Zundert.

“Je moet er enorm voor waken dat je niet alleen met zorgen bezig bent, maar dat je ook nog eens wat leuks met elkaar gaat doen”.

“Ik ben mantelzorger omdat… Mantelzorg is gewoon op mijn pad gekomen. Het overkomt je en daar groei je in. In het verleden ben ik mantelzorger geweest voor diverse familieleden, zoals tantes die geen partner hebben. En voor mijn moeder ben ik lang mantelzorger geweest. De meest recente mantelzorg die ik heb verricht is voor een tante van mijn man die ook alleenstaand was. De tante van mijn man was ons heel dierbaar en zij heeft zich helemaal aan ons toevertrouwd. Dat geeft een heel warm gevoel terug.

Mijn moeder gaf ik dagelijks de ondersteuning die ze nodig had. Niet alleen voor boodschappen of de was, maar ook douchen, lichamelijk verzorging en het bestellen van medicijnen. Het gaat zich opstapelen, je krijgt er allerlei zorgtaken bij. Op een gegeven moment zie je dat mensen min of meer de regie over hun functioneren gaan verliezen door lichamelijke klachten en de leeftijd. Dan moet je gewoon heel veel voor hen gaan meedenken en dat bedoel ik met je groeit erin. Enerzijds begin je met kleine taakjes en het neemt toe. Anderzijds merk je dan ook dat je heel dichtbij ze komt.

Je bent er de hele dag mee bezig in je hoofd. Naast mijn normale werkzaamheden had ik toch altijd zoiets van wanneer kan ik dit gaan doen en wanneer kan ik dat gaan doen. Je moet er dan enorm voor waken dat je niet alleen met zorgen bezig bent, maar dat je ook nog eens wat leuks met elkaar gaat doen. Daar moet je heel waakzaam op zijn! Dat is kunst vind ik en dat is mij best gelukt hoor.

Ik voel aan hoe intens dat voor andere mantelzorgers is. Dat het je overkomt en hoe moeilijk dat het dan ook is om nuances aan te brengen van nu moet ik zorgen, maar nu ga ik eens een keer een kopje thee drinken met haar”.

Jacqueline Melisse, 65 jaar en woont in Klein-Zundert.

“Je moet er enorm voor waken dat je niet alleen met zorgen bezig bent, maar dat je ook nog eens wat leuks met elkaar gaat doen”.

“Ik ben mantelzorger omdat… Mantelzorg is gewoon op mijn pad gekomen. Het overkomt je en daar groei je in. In het verleden ben ik mantelzorger geweest voor diverse familieleden, zoals tantes die geen partner hebben. En voor mijn moeder ben ik lang mantelzorger geweest. De meest recente mantelzorg die ik heb verricht is voor een tante van mijn man die ook alleenstaand was. De tante van mijn man was ons heel dierbaar en zij heeft zich helemaal aan ons toevertrouwd. Dat geeft een heel warm gevoel terug.

Mijn moeder gaf ik dagelijks de ondersteuning die ze nodig had. Niet alleen voor boodschappen of de was, maar ook douchen, lichamelijk verzorging en het bestellen van medicijnen. Het gaat zich opstapelen, je krijgt er allerlei zorgtaken bij. Op een gegeven moment zie je dat mensen min of meer de regie over hun functioneren gaan verliezen door lichamelijke klachten en de leeftijd. Dan moet je gewoon heel veel voor hen gaan meedenken en dat bedoel ik met je groeit erin. Enerzijds begin je met kleine taakjes en het neemt toe. Anderzijds merk je dan ook dat je heel dichtbij ze komt.

Je bent er de hele dag mee bezig in je hoofd. Naast mijn normale werkzaamheden had ik toch altijd zoiets van wanneer kan ik dit gaan doen en wanneer kan ik dat gaan doen. Je moet er dan enorm voor waken dat je niet alleen met zorgen bezig bent, maar dat je ook nog eens wat leuks met elkaar gaat doen. Daar moet je heel waakzaam op zijn! Dat is kunst vind ik en dat is mij best gelukt hoor.

Ik voel aan hoe intens dat voor andere mantelzorgers is. Dat het je overkomt en hoe moeilijk dat het dan ook is om nuances aan te brengen van nu moet ik zorgen, maar nu ga ik eens een keer een kopje thee drinken met haar”.

Silvia Embregts, 60 jaar uit Zundert.

“Ik zorgde dagelijks voor mijn vader. Hij is net voor corona overleden, nu ben ik automatisch mantelzorger voor mijn moeder”.

“Ik ben mantelzorger omdat ik daar eigenlijk een beetje ingerold ben. Ik werk zelf bij de thuiszorg in Zundert en op een gegeven moment kwam mijn vader in de zorg. Mijn moeder kon allemaal niet meer zo goed bolwerken wat er allemaal geregeld moest worden. Dus dan was het iedere keer; Silvia, Silvia wil je even dit doen, kan je hierbij helpen, wil je de dokter bellen, moet ik de dokter bellen, kan ik het wel doen?… enzovoort. Dus zo ben ik daar eigenlijk gewoon ingerold. Ik wist natuurlijk de wegen een beetje te bewandelen waar ik heen moest en waar mijn vader dan heen moest voor hulp, daarom werd ik iedere keer gebeld.

Mijn vader was al heel lang ziek. Hij is net voor de corona tijd overleden. Mijn vader was altijd duizelig door hersenvocht. Normaal wordt het vocht bij je hersenen automatisch afgevoerd, maar bij hem niet en daarom had hij altijd een enorme druk op zijn hoofd. Daar konden ze eigenlijk niks meer aan doen. Op het einde was hij ook echt levensmoe, maar is toch 90 jaar geworden! Nu mijn vader in maart is overleden, ben ik automatisch weer mantelzorg voor mijn moeder, zo rolt dat door.

Door corona moet je overal extra op letten. Ik attendeer mijn moeder continu; ma laat mij iets doen als je iets nodig hebt! Maar dat zeggen mijn broers en zus natuurlijk ook, want ik ben niet alleen. Ik word wat makkelijker gebeld omdat ik ook het papierwerk doe en ze weten dat ik daarvan op de hoogte ben.

Toen mijn vader nog thuis woonde zat ik er bijna elke dag. Er was altijd wel iets wat ik moest doen. Het rolde steeds door en er was altijd wel iets wat ze niet konden oplossen. Daarnaast heb ik ook nog de verzorging van mijn vader gedaan, van douchen tot aankleden en steunkousen aandoen. Dat doe je gewoon. Ik zeg altijd; mijn ouders hebben ook altijd voor mij klaar gestaan, dus nou sta ik voor hun klaar. Zo simpel is het. Want je laat ze gewoon niet stikken, dat doe je niet.

Op dit moment zit mijn moeder nog midden in het rouwproces. Corona vertraagt dat proces, doordat ze nog meer eenzaamheid ervaart. Ze woont nog wel zelfstandig in de gemeente Zundert en heeft sinds een paar maanden wel huishoudelijke hulp”.

Evy van Nispen, 24 jaar en geboren in Zundert.

“Fysiek had ik nergens last van want ik ben nog jong, maar emotioneel vond ik het erg heftig”.

“Ik was mantelzorger omdat mijn oma eigenlijk met allerbeste vriendin was. Ik heb als kind een tijdje bij mijn opa en oma gewoond. In een korte tijd is zij heel erg achteruit gegaan. Ze woonde nog wel in een groot huis met heel veel grond, wat nog steeds een hele fijne plek voor mij is om naartoe te komen. Toen oma zo ziek was kon ze zelf niet meer naar boven. Dus toen ben ik begonnen met een keer in de week bij haar gaan poetsen.

Ze was iemand die zelf nooit zou zeggen dat ze hulp nodig had, dus ik ben daar zelf mee begonnen en dat waardeerde ze heel erg. Net voor haar overlijden kon ze ook niet meer zelf naar het toilet en zichzelf verzorgen. Ik bleef daar dan ook regelmatig slapen omdat ik dan beter voor haar kon zorgen en ook zoveel mogelijk bij haar wilde zijn. Fysiek heb ik zelf nergens last van gehad want ik ben nog jong en dat doe je gewoon. Maar emotioneel vond ik dat wel heftig. Het was extra heftig om haar zo hard achteruit te zien gaan. Ze vond het fijn dat ik er was en ook mijn opa hielp haar veel. En ook de andere familieleden waren er voor haar, alleen had ik echt een hele bijzondere band met haar. De dagen voordat ze kwam te overlijden ben ik iedere nacht bij haar blijven slapen. Dat had veel invloed op mijn dagelijks leven. Ik zei alle sociale dingen af en ging na mijn werk gelijk naar oma toe.

Na haar overlijden gaat het niet goed met mijn opa. Mijn vader heeft nu de rol van mantelzorg op zich genomen en draagt de zorg voor mijn opa”.

Evy van Nispen, 24 jaar en geboren in Zundert.

“Fysiek had ik nergens last van want ik ben nog jong, maar emotioneel vond ik het erg heftig”.

“Ik was mantelzorger omdat mijn oma eigenlijk met allerbeste vriendin was. Ik heb als kind een tijdje bij mijn opa en oma gewoond. In een korte tijd is zij heel erg achteruit gegaan. Ze woonde nog wel in een groot huis met heel veel grond, wat nog steeds een hele fijne plek voor mij is om naartoe te komen. Toen oma zo ziek was kon ze zelf niet meer naar boven. Dus toen ben ik begonnen met een keer in de week bij haar gaan poetsen.

Ze was iemand die zelf nooit zou zeggen dat ze hulp nodig had, dus ik ben daar zelf mee begonnen en dat waardeerde ze heel erg. Net voor haar overlijden kon ze ook niet meer zelf naar het toilet en zichzelf verzorgen. Ik bleef daar dan ook regelmatig slapen omdat ik dan beter voor haar kon zorgen en ook zoveel mogelijk bij haar wilde zijn. Fysiek heb ik zelf nergens last van gehad want ik ben nog jong en dat doe je gewoon. Maar emotioneel vond ik dat wel heftig. Het was extra heftig om haar zo hard achteruit te zien gaan. Ze vond het fijn dat ik er was en ook mijn opa hielp haar veel. En ook de andere familieleden waren er voor haar, alleen had ik echt een hele bijzondere band met haar. De dagen voordat ze kwam te overlijden ben ik iedere nacht bij haar blijven slapen. Dat had veel invloed op mijn dagelijks leven. Ik zei alle sociale dingen af en ging na mijn werk gelijk naar oma toe.

Na haar overlijden gaat het niet goed met mijn opa. Mijn vader heeft nu de rol van mantelzorg op zich genomen en draagt de zorg voor mijn opa”.

Ger van Nispen, 54 jaar en woont in Achtmaal.

“Ik vind het waardevol om er voor mij vader te zijn”

“Waar mijn rol als mantelzorger vandaan komt: misschien door mijn zorgachtergrond, maar met  name door mijn opvoeding en levensvisie. Na het overlijden van mijn moeder zagen we bij pa  verwarring, angst en verdriet. Toen kwam de diagnose Alzheimer. Gelukkig gaat het nu steeds beter  met pa omdat wij weten hoe we er mee om kunnen gaan. Vastomlijnde structuur geeft hem  duidelijkheid en het zijn de kleine dingen die belangrijk zijn. Samen eten, kletsen, koffie drinken, enzovoorts.  

Ik vind het waardevol om mijn vader te ondersteunen. Ook omdat ik hem steeds beter leer kennen.  Hij heeft samen met mijn moeder heel veel liefde meegegeven tijdens onze opvoeding. Ik vind het  fijn dat wij er nu voor hem kunnen zijn. Het huidige stadium van zijn dementie is dat zijn eigen  structuur het allerbelangrijkste is. Dit gaat nu goed. Namen, plaatsen, het vervaagt allemaal. Ook is  de ene dag de andere niet. We slaan ons erdoorheen. 

Ons eigen huis is momenteel verkocht. Zodoende gaan wij nu bij mijn vader wonen. Hij woont zijn  hele leven al hier en wil hier begrijpelijkerwijs ook niet weg. Dankzij een gesprek met de WMO  kunnen wij een mantelzorgwoning bouwen en hebben wij beiden onze privacy. Al moet ik zeggen  dat het nu eigenlijk heel goed gaat samen. Het mooiste van mijn rol als zorgdrager is dat ik mijn  vader de kans geef om in zijn eigen huis te kunnen blijven wonen. Hij wil niet naar een  verzorgingstehuis en eerlijk gezegd wil ik dat ook niet zo lang ik deze zorg kan dragen.”

Harrie van Erk, 60 jaar en woont in Zundert

“Mantelzorger zit gewoon in mij. Zonder mij zou ze in een verzorgingstehuis zitten.”

“Ik ben sinds 1995 samen met mijn huidige partner. Ze heeft altijd wat last van dipjes gehad. Die  duurde dan een paar weken en vervolgens ging het weer goed. Maar op een gegeven moment  werden de dipjes wat langer en ging het een stuk slechter met mijn partner. Ik heb haar zo goed  mogelijk proberen te ondersteunen in deze dipjes en daarbuiten. Hierna is de diagnose Bipolaire  stoornis vastgesteld bij mijn partner. Ze had geen rust in haar lichaam en ’s nachts kon ze niet stil  liggen en ging ze continue het bed in en uit. Hierdoor deed ikzelf ook geen oog dicht. Doormiddel van  medicatie ging het een stuk beter.  

Ik zorg elke dag dat het ontbijt en lunch klaar staat voor haar. Zodra ik thuiskom van werk ga ik gelijk  koken zodat we kunnen eten. Ook zorg ik dat ze haar medicijnen op tijd inneemt. Als ze een afspraak  heeft in het ziekenhuis of bij haar dokter probeer ik daar zo veel mogelijk bij te zijn. Ze is ook best  vergeetachtig. Daarom leg ik altijd briefjes neer zodat ze dingen niet vergeet. Dit werkt heel goed  maar vergt mij veel energie.  

Dit jaar is er blaaskanker geconstateerd bij mijn partner. Dit was erg heftig. De combinatie  chemokuur en de medicatie voor de psychische problemen gingen niet goed samen. Haar blaas is  ondertussen verwijderd en nog steeds scheelt het qua dag of het goed met haar gaat. De ene dag  gaat het wat beter dan de andere dag. Ik doe nog wel heel veel voor haar om het allemaal wat  makkelijker te maken. Samen zijn we een heel sterk team en kunnen we alles aan. Hoe zwaar en hoe  rot sommige situaties ook zijn.”

Harrie van Erk, 60 jaar en woont in Zundert

“Mantelzorger zit gewoon in mij. Zonder mij zou ze in een verzorgingstehuis zitten.”

“Ik ben sinds 1995 samen met mijn huidige partner. Ze heeft altijd wat last van dipjes gehad. Die  duurde dan een paar weken en vervolgens ging het weer goed. Maar op een gegeven moment  werden de dipjes wat langer en ging het een stuk slechter met mijn partner. Ik heb haar zo goed  mogelijk proberen te ondersteunen in deze dipjes en daarbuiten. Hierna is de diagnose Bipolaire  stoornis vastgesteld bij mijn partner. Ze had geen rust in haar lichaam en ’s nachts kon ze niet stil  liggen en ging ze continue het bed in en uit. Hierdoor deed ikzelf ook geen oog dicht. Doormiddel van  medicatie ging het een stuk beter.  

Ik zorg elke dag dat het ontbijt en lunch klaar staat voor haar. Zodra ik thuiskom van werk ga ik gelijk  koken zodat we kunnen eten. Ook zorg ik dat ze haar medicijnen op tijd inneemt. Als ze een afspraak  heeft in het ziekenhuis of bij haar dokter probeer ik daar zo veel mogelijk bij te zijn. Ze is ook best  vergeetachtig. Daarom leg ik altijd briefjes neer zodat ze dingen niet vergeet. Dit werkt heel goed  maar vergt mij veel energie.  

Dit jaar is er blaaskanker geconstateerd bij mijn partner. Dit was erg heftig. De combinatie  chemokuur en de medicatie voor de psychische problemen gingen niet goed samen. Haar blaas is  ondertussen verwijderd en nog steeds scheelt het qua dag of het goed met haar gaat. De ene dag  gaat het wat beter dan de andere dag. Ik doe nog wel heel veel voor haar om het allemaal wat  makkelijker te maken. Samen zijn we een heel sterk team en kunnen we alles aan. Hoe zwaar en hoe  rot sommige situaties ook zijn.”

Ingrid Straver, 56 uit Zundert

“Het mooie aan mantelzorg is dat dit het verleden met het heden verbindt.”

“Ik ben al jaren een mantelzorger. Het begon met zorgen voor mijn vader. Hij was al een tijdje ziek. Ik  deed verschillende taken om alles wat makkelijker te maken voor hem en voor mijn moeder. Uit  eindelijke accepteerde hij thuiszorg. Dat was erg fijn en verlichtte de druk op ons een beetje. Na het  overlijden van mijn vader hadden mijn gezin en ik even rust. Maar de zorg en het overlijden van mijn  vader heeft een behoorlijke impact op mijn moeder gehad. Hierdoor ben ik ook steeds meer een  mantelzorger voor mijn moeder geworden. Ze krijgt momenteel veel te verwerken qua gezondheid,  inleveren van haar ‘oude’ vertrouwde ik en verlies van mensen om haar heen. Dit komt des te harder  aan omdat haar wereldje daardoor ook steeds kleiner wordt.  

Op dit moment woont mijn moeder in een eigen appartement binnen ‘De Willaert’ waar ze  zelfstandig en fijn kan wonen. Waar nodig ondersteun ik haar, naar gelang haar behoefte en vraag.  Ik beweeg daar een beetje in mee. Van het opmaken van haar bed, medicatie klaarmaken, medische  contacten begeleiden, boodschappen doen, tot het regelen van haar administratie etc. Er zijn allerlei verschillende taken die steeds lastiger voor haar worden. Soms zijn het makkelijke taken zoals met  haar kleding gaan kopen of naar de kapper brengen. Andere momenten word ik gebeld dat ze  onderweg zijn naar het ziekenhuis omdat mijn moeder een herseninfarct heeft gehad. Dit soort  gebeurtenissen zijn altijd even schrikken waarbij ik mij onmachtig voel. En dat maakt het soms heftig.  ‘Fijn dat ik er op die momenten ook niet helemaal alleen voor sta. Want mantelzorger ben je niet  alleen, maar ben je met je gezin’. Ik vind het mooi dat ik haar praktisch en emotioneel kan bijstaan. Ik  ben blij dat ik er op dit soort momenten voor haar kan zijn.”

Jacqueline Backx, 64 en woont in Zundert

“Mijn schoonmoeder is blij met de alle dingen die ik voor haar doe. Uit die waardering haal ik veel  kracht”

“13 jaar geleden ben ik begonnen als mantelzorger voor mijn vader. Dit begon met kleine dingen.  Vooral even meekijken over zijn schouder. In de loop van de jaren ben ik steeds meer gaan doen voor  mijn vader, zoals bijvoorbeeld helpen met zijn administratie en helpen met dagelijkse taken. Ook  zorg ik dat al zijn medicatie op tijd binnen is en klaarligt voor hem.  

Een aantal jaar geleden is mijn vader verhuisd naar een appartementencomplex voor ouderen. Hier  woont hij zelfstandig maar krijgt toch alle hulp die hij nodig heeft. Voor en tijdens de verhuizing heb  ik hem heel veel geholpen met het uitzoeken van meubels en wat er allemaal geregeld moet worden  qua papier werk. In hetzelfde weekend is ook mijn schoonmoeder verhuisd. Precies naast mijn vader.  De twee waren erg belangrijk voor elkaar. Drie weken geleden is mijn vader overleden aan Corona.  Dit is voor ons allemaal erg aangrijpend geweest.  

Soms vind ik het lastig om niet te veel hooi op mijn vork te nemen. Ik werk nog 3 dagen per week en  kan niet altijd mee naar bijvoorbeeld dokters afspraken. Door het overlijden van mijn vader is mijn  schoonmoeder heel eenzaam. Maar nu moeten we ook oppassen dat we niet te vaak langsgaan want  als wij op een of andere manier wegvallen raakt ze in een nog dieper dal. Soms is het lastig om aan  alles te moeten denken.  

Ik vind het heel mooi dat ik bij mijn schoonmoeder en vader de zorg kan weghalen. Zodat ze rustig  kunnen leven zonder te veel na te moeten denken over bepaalde zorgen. Ik krijg veel waardering van  mijn schoonmoeder en kreeg ook veel waardering van mijn vader. Dat is waarom ik mantelzorger  ben.”

Jacqueline Backx, 64 en woont in Zundert

“Mijn schoonmoeder is blij met de alle dingen die ik voor haar doe. Uit die waardering haal ik veel  kracht”

“13 jaar geleden ben ik begonnen als mantelzorger voor mijn vader. Dit begon met kleine dingen.  Vooral even meekijken over zijn schouder. In de loop van de jaren ben ik steeds meer gaan doen voor  mijn vader, zoals bijvoorbeeld helpen met zijn administratie en helpen met dagelijkse taken. Ook  zorg ik dat al zijn medicatie op tijd binnen is en klaarligt voor hem.  

Een aantal jaar geleden is mijn vader verhuisd naar een appartementencomplex voor ouderen. Hier  woont hij zelfstandig maar krijgt toch alle hulp die hij nodig heeft. Voor en tijdens de verhuizing heb  ik hem heel veel geholpen met het uitzoeken van meubels en wat er allemaal geregeld moet worden  qua papier werk. In hetzelfde weekend is ook mijn schoonmoeder verhuisd. Precies naast mijn vader.  De twee waren erg belangrijk voor elkaar. Drie weken geleden is mijn vader overleden aan Corona.  Dit is voor ons allemaal erg aangrijpend geweest.  

Soms vind ik het lastig om niet te veel hooi op mijn vork te nemen. Ik werk nog 3 dagen per week en  kan niet altijd mee naar bijvoorbeeld dokters afspraken. Door het overlijden van mijn vader is mijn  schoonmoeder heel eenzaam. Maar nu moeten we ook oppassen dat we niet te vaak langsgaan want  als wij op een of andere manier wegvallen raakt ze in een nog dieper dal. Soms is het lastig om aan  alles te moeten denken.  

Ik vind het heel mooi dat ik bij mijn schoonmoeder en vader de zorg kan weghalen. Zodat ze rustig  kunnen leven zonder te veel na te moeten denken over bepaalde zorgen. Ik krijg veel waardering van  mijn schoonmoeder en kreeg ook veel waardering van mijn vader. Dat is waarom ik mantelzorger  ben.”

Johan van Erk, 76 en uit Rijsbergen

“Ik ben mantelzorger uit liefde voor mijn vrouw.”

“Ik ben al jaren mantelzorger voor mijn vrouw. Ik doe dit uit liefde voor haar. Haar rug is vastgezet.  Hierdoor kan ze niet meer bukken en niet goed bewegen. Elke dag moet ze daarom een korset aan.  Ik help haar hier altijd bij. Ook heeft ze twee nieuwe knieën waardoor ze ook elke dag steunkousen  nodig heeft. Eigenlijk heeft ze bij alle dagelijkse taakjes waar je moet bukken of snel moet draaien  

hulp nodig. Ze kan het niet meer zelf.  

We doen eigenlijk alles zonder hulp. We hebben wel een huishoudelijke hulp die 3 uur per week  langskomt om te poetsen. Ik kan namelijk niet goed tegen chloor of andere schoonmaakmiddelen.  Hierdoor kan ik niet goed het huis poetsen. Mijn vrouw kan dit ook niet, daarom hebben we ervoor  gekozen om een huishoudelijke hulp in huis te nemen. Meer hulp hebben we niet nodig. Samen  kunnen we alles nog heel goed.  

Het mooiste aan mantelzorger zijn vind ik dat ik heel veel liefde terugkrijg van mijn vrouw. Ze  waardeert alles wat ik voor haar doe. Dit geeft mij kracht om haar te helpen en zelf door te gaan.”

Maud Croese, 68 en uit Zundert

“We staan allebei heel positief in het leven”

“Sinds 2011 ben ik samen met Hans maar we kennen elkaar al veel langer. Ik was al bekend met zijn  spierziekte en wist ook dat hij in de toekomst meer hulp nodig zou hebben. Dan word je vanzelf wel  mantelzorger ook al voelt dat niet zo. Alles wat ik doe, doe ik uit liefde en respect voor Hans. We zijn  een goed team en zoeken altijd naar oplossingen.  

Hans heeft de spierziekte SMA. Dit houdt in dat spieren in zijn lichaam langzaam minder kunnen. Bij  Hans zijn de spieren van zijn bovenarmen en bovenbenen erg zwak geworden. Inmiddels is hij de  hele dag op zijn rolstoel aangewezen. Hij heeft dagelijks hulp nodig bij in- en uit bed komen, bij aan en uitkleden, bij het naar de douche gaan.  

We vullen elkaar goed aan en zoeken samen naar oplossingen voor problemen die zich voordoen. Natuurlijk zijn er, naast de zorg voor Hans, wel andere veranderingen in mijn leven gekomen. Zo ging  ik bijvoorbeeld af en toe met mijn vriendin een weekendje weg maar dat is nu wat lastiger omdat  het toch belangrijk is dat er ook ‘s nachts iemand in huis is. We willen onze kinderen hier niet mee  belasten omdat zij het toch al zo druk hebben. Een grappig gegeven is wel dat ik wat handiger  geworden ben met hamer en boormachine e.d. Hans zegt hoe het moet en ik doe de handelingen.  Maar indien nodig, zoeken we natuurlijk hulp. 

Het is belangrijk dat ik fit blijf, ik sport en we gaan samen iedere dag naar buiten om een wandeling  te maken. 

Naast de zorg is het voor ons ook belangrijk om veel plezier te hebben, we zingen samen bij het koor  Unanime en kunnen samen ook heerlijk de slappe lach krijgen als er even iets niet meteen lukt. Positief zijn is ook onze drijfveer.”

Maud Croese, 68 en uit Zundert

“We staan allebei heel positief in het leven”

“Sinds 2011 ben ik samen met Hans maar we kennen elkaar al veel langer. Ik was al bekend met zijn  spierziekte en wist ook dat hij in de toekomst meer hulp nodig zou hebben. Dan word je vanzelf wel  mantelzorger ook al voelt dat niet zo. Alles wat ik doe, doe ik uit liefde en respect voor Hans. We zijn  een goed team en zoeken altijd naar oplossingen.  

Hans heeft de spierziekte SMA. Dit houdt in dat spieren in zijn lichaam langzaam minder kunnen. Bij  Hans zijn de spieren van zijn bovenarmen en bovenbenen erg zwak geworden. Inmiddels is hij de  hele dag op zijn rolstoel aangewezen. Hij heeft dagelijks hulp nodig bij in- en uit bed komen, bij aan en uitkleden, bij het naar de douche gaan.  

We vullen elkaar goed aan en zoeken samen naar oplossingen voor problemen die zich voordoen. Natuurlijk zijn er, naast de zorg voor Hans, wel andere veranderingen in mijn leven gekomen. Zo ging  ik bijvoorbeeld af en toe met mijn vriendin een weekendje weg maar dat is nu wat lastiger omdat  het toch belangrijk is dat er ook ‘s nachts iemand in huis is. We willen onze kinderen hier niet mee  belasten omdat zij het toch al zo druk hebben. Een grappig gegeven is wel dat ik wat handiger  geworden ben met hamer en boormachine e.d. Hans zegt hoe het moet en ik doe de handelingen.  Maar indien nodig, zoeken we natuurlijk hulp. 

Het is belangrijk dat ik fit blijf, ik sport en we gaan samen iedere dag naar buiten om een wandeling  te maken. 

Naast de zorg is het voor ons ook belangrijk om veel plezier te hebben, we zingen samen bij het koor  Unanime en kunnen samen ook heerlijk de slappe lach krijgen als er even iets niet meteen lukt. Positief zijn is ook onze drijfveer.”

Sandra Beekman, 31 en uit Wernhout

“Voor haar gaan zorgen en dat is de enige juiste beslissing.”

“In september is mijn moeder gediagnostiseerd met de ziekte van Creutzfeldt-Jakob. Ik merkte al  langere tijd dat het slecht met haar ging. Nummers lezen kon ze niet goed meer en dus ook  klokkijken ging een stuk minder. Daarnaast werd ze steeds vergeetachtiger. Na verschillende  bezoeken aan de huisarts en onderzoeken in het ziekenhuis kwam eindelijk de diagnose. Dit was erg  heftig voor ons beiden omdat de ziekte zo zeldzaam is en ze er niks tegen kunnen doen. Op de dag  dat ze gediagnostiseerd werd met de ziekte heb ik mijn spullen gepakt en ben ik bij haar in  getrokken.  

Het is heel verdrietig om mijn moeder zo achteruit te zien gaan. Ondanks de situatie is ze nog heel  erg sterk. Op dit moment kan ze helaas nog vrij weinig zelf. Ik help haar met het huishouden en met  het aankleden. Ze kan heel veel dingen niet meer verwerken waardoor ze het verschil niet meer ziet tussen bepaalde dingen. Hierdoor kan ze niet meer overweg met de tv en de telefoon met als gevolg  dat veel sociale contacten weggevallen voor haar. Door COVID’19 is het helemaal lastig om contact te  onderhouden.  

Alles wat ik voor mijn moeder doe, doe ik uit liefde. Het is zwaar om 24/7 voor haar klaar te staan en  te helpen met alles. Maar ik haal er ook heel veel voldoening uit. Ik ben zo blij dat zij haar laatste  maanden nog thuis kan doorbrengen. Het doet ons allebei goed dat ik haar de mogelijkheid kan  bieden om het nog fijn en goed te hebben in haar eigen huis. Hier ben ik heel dankbaar voor.”

Twan Snepvangers, 50 jaar en woont in Zundert

“Als ik zie hoe ze straalt als ik langs kom, besef ik waarom ik het doe.”

“Ik vind eigenlijk niet dat ik een mantelzorger ben. Ik zie het als mijn plicht om voor mijn moeder te  zorgen. Jaren heeft ze voor mij gezorgd en nu zij hulp nodig heeft, wil ik er voor haar zijn. Doordat ik  arbeidsongeschikt ben verklaard heb ik tijd om voor haar te zorgen. Zo heeft een vervelende situatie  toch geleid tot iets positiefs. 

Ik ben een aantal uren per week zoet met mantelzorg voor mijn moeder. Twee keer per week ga ik  bij haar langs. Op maandagochtend drinken we samen koffie en spreken we de week door om te  bekijken wat ze allemaal moet doen en wat ze graag wilt doen. We bekijken per week wat ik voor  haar kan betekenen. Daarnaast verzorg ik meestal de boodschappen omdat ze dit vanwege Corona  even niet zelf kan doen.  

Mijn moeder is gelukkig nog zelfstandig. Ze kookt dagelijks en voor de rest zorgt ze ook goed voor zichzelf. Wel krijgt ze hulp in het huishouden, deze hulp maakt bijvoorbeeld regelmatig schoon. Ik  help mijn moeder vooral met haar administratie en praktische zaken die ze zelf niet meer kan.  

Het mooiste vind ik de liefde en dankbaarheid die ik van mijn moeder krijg. Het doet me echt goed  als ik zie hoe ze straalt als ik langskom en laat me nog meer beseffen waarom ik het fijn vind om haar  te helpen.”

Twan Snepvangers, 50 jaar en woont in Zundert

“Als ik zie hoe ze straalt als ik langs kom, besef ik waarom ik het doe.”

“Ik vind eigenlijk niet dat ik een mantelzorger ben. Ik zie het als mijn plicht om voor mijn moeder te  zorgen. Jaren heeft ze voor mij gezorgd en nu zij hulp nodig heeft, wil ik er voor haar zijn. Doordat ik  arbeidsongeschikt ben verklaard heb ik tijd om voor haar te zorgen. Zo heeft een vervelende situatie  toch geleid tot iets positiefs. 

Ik ben een aantal uren per week zoet met mantelzorg voor mijn moeder. Twee keer per week ga ik  bij haar langs. Op maandagochtend drinken we samen koffie en spreken we de week door om te  bekijken wat ze allemaal moet doen en wat ze graag wilt doen. We bekijken per week wat ik voor  haar kan betekenen. Daarnaast verzorg ik meestal de boodschappen omdat ze dit vanwege Corona  even niet zelf kan doen.  

Mijn moeder is gelukkig nog zelfstandig. Ze kookt dagelijks en voor de rest zorgt ze ook goed voor zichzelf. Wel krijgt ze hulp in het huishouden, deze hulp maakt bijvoorbeeld regelmatig schoon. Ik  help mijn moeder vooral met haar administratie en praktische zaken die ze zelf niet meer kan.  

Het mooiste vind ik de liefde en dankbaarheid die ik van mijn moeder krijg. Het doet me echt goed  als ik zie hoe ze straalt als ik langskom en laat me nog meer beseffen waarom ik het fijn vind om haar  te helpen.”

Corrie Backx, 77 en woont in Wernhout

“Door zijn ziekte zien we elkaar elke dag. Dit was voorheen wel anders. Het is fijn om veel samen te  zijn.”

“Ik ben al bijna 35 jaar mantelzorger. Zo ben ik mantelzorger geweest voor mijn moeder, mijn  schoonouders maar ook voor een tante en haar zus. Het is voor mij niet meer dan normaal dat ik  mantelzorger ben voor mijn man. Hij is 5 jaar geleden ziek geworden; longkanker. Dit is heel heftig  geweest voor hem, voor mij en voor onze kinderen. Hij heeft langere tijd in een revalidatiecentrum  gezeten. Helaas is hij nooit meer helemaal de oude geworden.  

Ik help hem met verschillende dingen. Zo maak ik één keer per week zijn medicijnen klaar. Ik zorg  dan dat alles in aparte doosjes zit zodat hij precies weet wanneer hij welke medicijnen moet  innemen. Ik ga altijd mee naar het ziekenhuis als hij daar heen moet voor controle of een  behandeling.  

Voordat mijn man ziek werd, deed ik veel vrijwilligerswerk voor de kerk en bij mensen thuis. Dit heb  ik aan de kant moeten schuiven omdat ik druk was met de mantelzorgtaken thuis. Het was natuurlijk  jammer maar destijds een logische keuze omdat ik meer tijd nodig had voor de zorg van mijn man.  Nu het wat beter gaat met hem heb ik weer meer tijd over voor vrijwilligerswerk. Zo kan ik actiever  zijn voor de kerk. Hier haal ik veel kracht uit.  

Het mooie aan mantelzorgen is de tijd die we samen kunnen doorbrengen. Mijn man was, voordat hij  ziek werd, altijd op pad. Ook hij was actief als vrijwilliger. Maar nu dat dat allemaal niet meer gaat  zitten we veel samen thuis en dat is fijn. Ook hier haal ik kracht uit.”